“Autistische Burn Out”

Het is april 2018

Ik voelde mij enorm moe en had het gevoel dat ik de grip op mijn werk als ambulant begeleider kwijt raakte. Ik kon geen verkeersborden meer lezen, maar er was niks mis met mijn ogen. Elke dag had ik hoofdpijn en ik was vaak duizelig. De uitslag van het bloedprikken was goed. Die zomer gingen we naar Kroatië met de caravan. Daar werd ik enorm kortademig. Ik deed er verder niks mee want er was immers niks medisch aan de hand.

Mijn klachten werden steeds erger

Ik viel flauw, dat was mij nog nooit overkomen. In de herfstvakantie gingen we naar mijn favoriete land, Italië. Daar stortte ik helemaal in. Ik kon niet meer praten en lopen. Ik was totaal uitgeput. De huisarts adviseerde mij om zes weken thuis te blijven. Mijn bloeddruk was veel te hoog en ik moest het echt even rustig aan doen. Eigenlijk had ik daar helemaal geen tijd voor, aan de andere kant was ik hem eeuwig dankbaar. Ik kon alleen maar slapen. Mijn hoofd zat bomvol, al dacht ik aan niks.

De psycholoog

Het advies van de bedrijfsarts. Ik? Wat moet ik daar nou weer doen? Deze man vertelde mijn dat ik een depressie had. Ik had medicijnen nodig en een strak dagprogramma. Ik ging dingen zien die er niet waren. Ik schrok van alles en als ik achterom keek was alles zwart. Ik zie het niet, ik overzie het niet! Ik kreeg paniekaanvallen. Dit kende ik wel van mijn cliënten. Zweten en het ijskoud hebben, trillen en een mega snelle hartslag. De psycholoog vertelde dat ik gewoon door moest ademen en bij mezelf moest denken dat ik hierdoor niet dood zou gaan.

Nou, makkelijker gezegd dan gedaan

Ondertussen was ik al bij het derde medicijn. Ik raakte extreem overprikkeld van licht en geluid wat mij moe, boos en agressief maakte. Mijn spieren waren gespannen en ik begon met kaakklemmen. Mijn nagels en haren groeiden niet meer. De diagnose werd omgezet naar Burn Out. Ik sliep niet meer en was niet moe. De gesprekken bij de psycholoog kon ik omdraaien naar koetjes en kalfjes. Ik bleef hem wel steeds vragen..”Waarom voel ik mij zo?”. Ik had een leuke baan, fantastisch gezin, leuke hobby en lieve familie om mij heen.

Mijn partner vroeg of ik geen autisme kon hebben

Mijn perfectionisme, structuur en starheid vielen hem al jaren op. Hij noemt mij een ijsbeer. Tja, ik ben inderdaad geen knuffeldier en kan soms niet helemaal goed reageren op emoties van anderen. Autisme was onmogelijk!! Dan had ik nooit mijn leven kunnen leiden als zo’n sterke vrouw. De dagen thuis kropen voorbij, maar tegelijkertijd vlogen ze voorbij. Het leven ging door en ik neem deel aan dat leven, zonder dat ik het besef. Na 1,5 jaar ging ik weer naar de huisarts. Het ging heel slecht met mij en van enig herstel was geen sprake. De kinderen zagen een Burn Out ondertussen als een ongeneeslijke ziekte waarbij ik dicht bij het einde was.

Mijn emoties vlogen alle kanten op

Als ik blij was, kreeg ik de slappe lach. Wanneer iets anders ging dan normaal, werd ik ontzettend boos en ging met deuren slaan en schreeuwen. Dit was ik niet.. De huisarts verwees mij door naar ADHD Centraal. Ik? Wat moet ik daar? Eigenlijk herkende ik veel van mijn dochter in mijzelf. Zij is ook geen ADHD’er zoals mensen dit voor zich zien. Het gaat meer om de informatie verwerking, concentratie en een vol hoofd.

Het begin van mijn herstel

20-02-2020 is voor mij een onvergetelijke dag. Een dag vol gesprekken en testen met een psycholoog en psychiatrisch verpleegkundige eindigde in een overduidelijke diagnose ADHD. Ik schrok en was blij! Blij dat ik in een warm bad van herkenning kwam. Geschokt omdat ik niet wist hoe ik dit thuis moest gaan vertellen. Ik kreeg weer andere medicatie en na drie weken veranderde er iets. Ik kreeg meer ruimte in mijn hoofd en kreeg het gevoel dat ik weer iets meer mee kreeg van de wereld. Mijn nagels en mijn haren groeiden weer.

Ik zag mijn eigen ogen weer

Ik kreeg de hoogste dosis en mijn humeur werd beter, de vermoeidheid wat minder en ik kon weer wat meer dagelijkse dingen aan. Ik kreeg Cognitieve Gedrag Therapie. Daar viel ik door de mand. Eigenlijk ging het al mis bij de eerste vraag:  “Hoe gaat het met je?” Euhh, tja, weet ik veel, gaat wel denk ik”. Ik werd doorverwezen naar een psycholoog die ervaring heeft met diagnoses stellen bij vrouwen op latere leeftijd. Ik werd op de wachtlijst gezet en kreeg ambulante begeleiding. Ik ging van de rol van begeleider naar de rol van cliënt.

Het was belangrijk voor mij om alles op te schrijven

Ik kon ’s ochtends al nerveus zijn omdat ik even naar de supermarkt moest. “Wanneer ga ik dat doen? Nu? Nee! Dan maar straks. Het werd steeds groter in mijn hoofd. Kaderen hielp erg goed. Alles moest ik verdelen om de balans te vinden in mijn dag. Ik wil energie hebben voor de kinderen als zij uit school komen . Nadat ik aan de beurt was bij de psycholoog had ik veel gesprekken en moest ik vragenlijsten invullen. Ik kreeg de diagnose autisme. Ik? Die haar eindproject van school over  autisme heeft gedaan, altijd heeft gewerkt op woongroepen met mensen met autisme. Ik heb zelfs een zoon met autisme!

De diagnoses heb ik nooit gekregen omdat ik voor de buitenwereld een “normaal” leven heb gehad. Maskeren en camoufleren.

Een autistische Burn Out

De diagnoses ADHD en autisme blekende oorzaak van mijn Burn Out.

Een autistische Burn out, ik had er nog nooit van gehoord, maar echt alles viel op z’n plek. Wat ik heb, wat ik voel heeft een naam. Ik begin mijn hersenspinsels te begrijpen. Door de rust die ik nu ervaar na het krijgen van de diagnoses voel ik mij fijner, de paniekaanvallen zijn weg en ik slaap weer (met slaapmedicatie).

Ik moet accepteren dat ik mijn leven anders moet gaan indelen. Dat ik niet over grenzen mag gaan. Dat wil mijn ADHD altijd graag, maar mijn autisme niet.

Willen – kunnen – aankunnen

Mijn leuke baan ben ik kwijt. Ik heb een WIA uitkering en krijg nog steeds ambulante begeleiding. Ik krijg de kans om te herstellen, te leven, mijn belastbaarheid op te bouwen. Ik kan weer genieten van het moederschap, maar belastbaarheid is nog steeds nihil.

Rust & Regelmaat zijn het beste medicijn!!

Meeske Mulderij

Over Yvonne Doornebosch

Burn Out door de diagnoses Autisme en ADHD. Na 3 jaar nog in herstel na deze diagnoses op latere leeftijd.